Έχουμε σίγουρα χάσει τη στοιχειώδη επαφή με την πραγματικότητα. Κι αδιαφορούμε για τα πραγματικά προβλήματα που μας περιστοιχίζουν. Επικεντρώνοντας το ενδιαφέρον μας στα ασήμαντα και τα επικοινωνιακά εντυπωσιακά. Έγιναν εκλογές για την Ευρώπη και οι Έλληνες αναλώθηκαν σε ανούσιες παπαγαλομαχίες για σκάνδαλα, μίζες και κομματικά προγράμματα γνωστά μοναχά στους ειδήμονες και τους φανατικούς. Ουδείς ενδιαφέρθηκε για τα πραγματικά προβλήματα της χώρας μας στην Ευρώπη. Γιατί κι αυτή δεν είναι αλάθητη. Μαστίζεται μάλιστα από την οικονομική κρίση αλλά κι από μια βαθιά αμφισβήτηση θεσμών, διαδικασιών και πολιτικών προσανατολισμών.

Το σοβαρότερο ίσως πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι κοινωνίες μας σήμερα –σε ολόκληρη την Ευρώπη– είναι το ασυγκράτητο κύμα μετανάστευσης που αλλοιώνει σταδιακά εθνικούς χαρακτήρες, συνήθειες και παραδοσιακές δομές. Κανένας βέβαια δεν μπορεί να σταματήσει την εξέλιξη. Και τα μεταναστευτικά ρεύματα είναι αποτέλεσμα συγκεκριμένων κοινωνικών αναταράξεων, οικονομικών ανατροπών και εθνοπολιτικών αναστατώσεων.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Ευρώπη κατακλύζεται από αλλότρια φύλα και ξένους λαούς. Δεν έχει όμως κάτι τέτοιο ξαναγίνει σε συνθήκες ειρήνης και έλλειψης κατακτητικών συγκρούσεων. Για πρώτη φορά σε τέτοιους αριθμούς μουσουλμάνοι και Aσιάτες εισρέουν στις δυτικές κοινωνίες δημιουργώντας προϋποθέσεις ανάπτυξης αυτόνομων μειονοτικών θυλάκων. Κατά το παρελθόν, αιματηρές πολεμικές συγκρούσεις κατέληξαν σε κοινωνικές ισορροπίες που σταδιακά αφομοίωσαν με λίγες –τουλάχιστον ευδιάκριτες– πολιτιστικές συνέπειες διαφορετικές εθνικές, φυλετικές και θρησκευτικές ομάδες.

Σήμερα τα πράγματα είναι πολύ διαφορετικά. Οι εισρέοντες λαοί δεν έρχονται σαν κατακτητές. Αλλά σαν εξαθλιωμένοι συνήθως οικονομικοί ή πολιτικοί πρόσφυγες που αναζητούν καλύτερη τύχη σε περισσότερο ανεπτυγμένα περιβάλλοντα. Η απουσία αιματηρών συγκρούσεων επιτρέπει τη διατήρηση της εθνικής και θρησκευτικής τους αυτονομίας. Κι ανεξάρτητα από την ευρύτερη ψυχολογική στάση των υποδεχόμενων λαών, η ιδιαιτερότητά τους γίνεται ανεκτή και αποδεκτή με βάση το πλαίσιο αξιών που κυριαρχεί στις δυτικές κοινωνίες. Ένα μείγμα δηλ. δημοκρατικότητας, ανοχής και υποστήριξης.

Υπάρχει όμως ένα σοβαρότατο ζήτημα που πολλοί παραγνωρίζουν: Η ανοχή διαφορετικών ηθικών και πολιτιστικών αξιών δίχως κάποιο πλαίσιο πολιτικής για την τελική τους αφομοίωση στο κυρίαρχο κοινωνικό μοντέλο ενθαρρύνει την οικοδόμηση αυτονομίας και χωριστής ταυτότητας. Δεν θα πρόκειται τελικά δηλαδή για μετακίνηση πληθυσμών και αναπόφευκτη ενσωμάτωση σε μια άλλη κοινωνία. Αλλά για αποδοχή συγκροτημένων κινήσεων σχηματισμού ολοκληρωμένων νέων κοινωνικών σχημάτων. Θα υπάρξουν δηλαδή κοινωνίες μέσα στις κοινωνίες. Δεν πρόκειται οι Aσιάτες λ.χ. και ιδιαίτερα οι μουσουλμάνοι να γίνουν εδώ Έλληνες. Αλλά θα αναπτύξουν δικούς τους κοινωνικούς πυρήνες με εσωτερικούς κανόνες, αξίες κι αρχές.

Πιθανότατα πολύ γρήγορα οι κανόνες αυτοί θα έρθουν σε σύγκρουση με το θεσμικό πλαίσιο της κοινωνίας υποδοχής. Κι αναγκαστικά τότε θα υποχωρήσει η κοινωνία που τους είχε αρχικά φιλοξενήσει. Διότι θα είναι πολίτες, θα ασκούν εκλογική επιρροή, θα κινούνται από τη δύναμη μεγαλύτερης πίστης και φανατισμού και θα απαιτούν –με επίκληση πατροπαράδοτων κανόνων της κοινωνίας φιλοξενίας– σεβασμό της εθνικής και της θρησκευτικής τους ιδιαιτερότητας.

Κοντά σε όλα αυτά, οι μουσουλμανικές κοινότητες που αρχίζουν έτσι και χτίζονται έχουν μια ιδιαίτερη δική τους δυναμική. Υπακούουν σε διαφορετικούς κανόνες και στηρίζονται σε σκληρή εσωτερική πειθαρχία. Ανεξάρτητα από τη στάση του ελληνικού πληθυσμού αλλά και τις προθέσεις του ελληνικού κράτους, ουδείς μπορεί να εμποδίσει την ανάπτυξη και γιγάντωση μιας αυτόνομης ισλαμικής κοινότητας στη χώρα. Στην Ελλάδα ζουν σήμερα κοντά στους 700.000 μουσουλμάνους. Οι οποίοι εκκλησιάζονται σε υπόγεια και παράνομα τζαμιά και στους οποίους ασκούν κατήχηση αγνώστου προέλευσης –αυτοδιοριζόμενοι συνήθως– κληρικοί.

Το πρόβλημα στην Ελλάδα δεν έχει να κάνει απλώς με την παρουσία μεταναστών και μουσουλμάνων. Το κεντρικό ζήτημα είναι πως η ροή εισόδου παράνομων μεταναστών από μουσουλμανικές χώρες της Ασίας δεν μπορεί να ανακοπεί. Οι αριθμοί τους λοιπόν συνέχεια θα μεγαλώνουν. Εφόσον οι χώρες προέλευσής τους είναι σουνιτικές, ενστερνίζονται δηλ. τη σκληρότερη εκδοχή του ορθόδοξου Ισλάμ, αναπόφευκτα ανάμεσα στους λαθραίους μετανάστες θα βρίσκονται συνειδητοί ανατροπείς της ειρηνικής αντίληψης περί θρησκείας.

Οφείλουμε να συνειδητοποιήσουμε πως βρισκόμαστε μπροστά σε μια νέα πραγματικότητα. Θα συμβιώσουμε υποχρεωτικά με μια παράλληλη κοινωνική οντότητα με διαφορετικούς προσανατολισμούς, αξίες και επιδιώξεις. Εφόσον από τα πράγματα δεν είναι δυνατόν να εμποδιστεί η συνεχής ροή μουσουλμάνων μεταναστών, δεν υπάρχει συγκροτημένη κατεύθυνση αντιμετώπισης με πολιτικούς όρους του φαινομένου ούτε και φαίνεται αντικειμενικά δυνατή η απέλαση μεγάλου αριθμού των ανθρώπων αυτών (εφόσον είναι δίχως χαρτιά και ταυτότητα εθνικότητας), είμαστε υποχρεωμένοι να ετοιμαστούμε για τα χειρότερα.

Δεν μιλάμε εδώ για φοβία απέναντι στους μουσουλμάνους. Αλλά για όσο διάστημα η χώρα είναι αδύνατον να οργανωθεί συστηματικά σαν μια σύγχρονη πολιτεία, έχουμε την υποχρέωση να αναλογιστούμε τα προβλήματα και τους κινδύνους. Είναι απαραίτητο να ελεγχθεί συστηματικά το πλαίσιο λειτουργίας των ιερατικών κέντρων των ισλαμιστών και να ολοκληρωθεί η ταυτοποίηση των κληρικών. Όσοι προέρχονται από Σαουδική Αραβία ή Ινδία (κι όσοι αρνούνται να αποκαλύψουν την προέλευσή τους) θα πρέπει κατ’ αρχήν να απαγορεύεται να ιερουργούν και να μην γίνονται στη χώρα δεκτοί.

Παρά τις δυσκολίες επιβολής των κανόνων της δικής μας έννομης τάξης σε μια παράλληλα αναπτυσσόμενη μουσουλμανική Ούμα (κοινότητα) –κάτι που θα γίνεται όλο και δυσχερέστερο όσο θα αυξάνει η πολιτική επιρροή των μουσουλμάνων– είναι παραπάνω από αναγκαίο να ξεκαθαριστούν οι κανόνες του παιχνιδιού και να γίνει απόλυτα σαφές πως η ελληνική νομοθεσία θα εφαρμόζεται σε κάθε περίπτωση. Η οποιαδήποτε υποχώρηση στον τομέα αυτό θα αποκολλήσει κομμάτια της ελληνικής κοινωνίας και θα τα εντάξει μαχητικά σε τμήματα αμφισβήτησης του παραδοσιακού ελληνικού κοινωνικού ιστού.

Η συσπείρωση των διάσπαρτων σήμερα ισλαμικών στοιχείων πίσω από μια επιθετική ζιχάντ (ιερός πόλεμος) δεν είναι δύσκολο να μορφοποιηθεί. Ιδιαίτερα αν ανάμεσα στους ιεροκήρυκες κυριαρχήσουν οι απόστολοι του μίσους και κήρυκες του σαουδικού Βαχαμπισμού. Στόχος θα είναι η αλλόθρησκη ελληνική κοινωνία που θα βρίσκεται μακριά από τον οίκο του θεού (Νταρ αλ Ισλάμ). Θα συνιστά τον αντίπαλο Οίκο του Πολέμου (Νταρ αλ Χαρμπ). Έναν χώρο υπό αμφισβήτηση και μελλοντική ανατροπή. Η αδυναμία ελέγχου και η θεαματική αύξηση των μελών της ιερής κοινότητας θα προσδώσουν δυναμική στις κινήσεις των αμφισβητιών.

Το πνεύμα της ζιχάντ εύκολα μπορεί να διαπεράσει τον κορμό μιας αριθμητικά εύρωστης ισλαμικής κοινότητας. Που πιθανότατα θα αποκτήσει και σοβαρά οικονομικά μέσα (είτε από το εσωτερικό είτε από το εξωτερικό). Το πάθος μάλιστα μεγαλώνει όταν η κοινότητα είναι απομονωμένη ή περικυκλωμένη από πολυάριθμες αλλόθρησκες ομάδες. Η διαχείριση της κατάστασης ώστε να αποτραπεί η ρήξη και να υπάρξει συνοχή και συνεργασία με τον ευρύτερο κοινωνικό περίγυρο είναι δυσχερής. Είναι όμως απαραίτητη. Και οι κινήσεις δεν μπορεί να είναι μοναχά αποτρεπτικές.

Ο φανατισμός της ζιχάντ δεν διαφέρει πολύ από τα μεσαιωνικά ευρωπαϊκά κινήματα θρησκευτικού φανατισμού. Κι αυτή, όπως κι εκείνα, δεν διστάζουν μπροστά στη θυσία ανθρώπινων ζωών για την επίτευξη ανώτερων θρησκευτικών στόχων. Η εκτόνωση του μίσους προϋποθέτει τολμηρές και μακρόπνοες πολιτικές πρωτοβουλίες. Εφόσον η ανάσχεση της εισόδου χιλιάδων καινούργιων μελών του ισλαμικού κοινοτικού πυρήνα στην Ελλάδα δεν είναι εφικτή, οφείλουμε να επεξεργαστούμε πολιτικές εκτόνωσης του θρησκευτικού μίσους και αποσυμπίεσης της φορτισμένης τους μαχητικότητας.

Το ισχυρότερό μας όπλο είναι η οικονομία της αγοράς! Αν και το Ισλάμ διδάσκει εγκράτεια, σοβαρούς αυτοπεριορισμούς και αυστηρή λιτότητα, η προοπτική της ατομικής ανέλιξης και οικονομικής προόδου μπορεί να σπάσει τα τείχη της απομόνωσης και της άρνησης των άλλων. Μέσα στις τάξεις της ισλαμικής Ούμα το ράγισμα της μονομέρειας και της μονολιθικής αντιμετώπισης της δυτικής κοινωνίας και των καταναλωτικών της αγαθών μπορεί να κλονίσει σοβαρά το οικοδόμημα του φανατισμού. Και να ανοίξει διαδρόμους συνεννόησης και αποφυγής ρήξεων.

Οι πρόσφατες εξελίξεις στην Τουρκία λ.χ. προς την εκτόνωση των διαφορών ανάμεσα σε φανατικούς ισλαμιστές, μετριοπαθείς μουσουλμάνους και κοσμικούς δυτικόφρονες Τούρκους δείχνουν έναν σχετικό δρόμο. Σε πρόσφατο βιβλίο του ο καθηγητής Cihan Tugal επεξηγεί τις μεθόδους που χρησιμοποιήθηκαν για την επίτευξη του σκοπού αυτού*. Αναλύοντας τη μεταστροφή μεγάλου μέρους του ακραίου μουσουλμανικού στοιχείου μιας μεγάλης συνοικίας της Κων/πολης σε μετριοπαθέστερες θέσεις ο Tugal καταλήγει σε ιδιαίτερα ενδιαφέροντα συμπεράσματα. Αποδεικνύει δηλ. πως η διευκόλυνση συμμετοχής στο σύστημα και οι επιβραβεύσεις σε ατομικό και οικογενειακό επίπεδο από την εμπλοκή στις καπιταλιστικές οικονομικές σχέσεις αμβλύνουν το φανατισμό των θρησκευτικών δοξασιών κι απομακρύνουν τους πιστούς από τις επιρροές των ακραίων μουλάδων.

Αυτό που προκύπτει είναι πως στην περίπτωση αδυναμίας ανάσχεσης ενός συνεχούς ρεύματος παράνομης μετανάστευσης, κάτι που είναι φανερό πως συμβαίνει στην Ελλάδα, η αντιμετώπιση ενός βαθμιαία ριζοσπαστικοποιούμενου μουσουλμανικού στοιχείου δεν μπορεί να στηρίζεται απλώς και μόνο σε μέτρα αστυνομικού ελέγχου και καταστολής. Μια επιλογή που από τα πράγματα είναι φανερό πως θα είναι αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Θα πρέπει να συνοδεύεται από κινήσεις ενθάρρυνσης της ενσωμάτωσης της παράλληλης αυτής μουσουλμανικής κοινότητας στις κυρίαρχες πολιτικές δομές της χώρας και στους μηχανισμούς μιας δυναμικής οικονομίας της αγοράς. Η ύπαρξη δηλ. αυτόνομης, με θρησκευτικό ίσως χαρακτήρα, πολιτικής εκπροσώπησης του κόσμου αυτού μέσα από μηχανισμούς που σέβονται την ιδιαιτερότητά του αλλά και που ταυτόχρονα τον ελκύουν σε κοινωνικά και οικονομικά σχήματα της κυρίαρχης γύρω του κοινωνικής πραγματικότητας θα οδηγήσει πιθανότατα σε μετριοπάθεια και γενικότερη εκτόνωση.

Εφόσον το κράτος δεν μπορεί να λειτουργήσει σύμφωνα με τις αρχές δημιουργίας του (αποτελεσματικός έλεγχος δηλ. των συνόρων και επιβολή του νόμου), η επιλογή της ρήξης και των συγκρούσεων θα είναι απόλυτα ατελέσφορη. Η προσέλκυση του μουσουλμανικού πληθυσμού στις υποδομές δράσης του καπιταλιστικού συστήματος θα είναι ο αποτελεσματικότερος τρόπος εκτόνωσης των εντάσεων και εξασφάλισης ηρεμίας και ευρύτερης κοινωνικής συνοχής. Οι αναγκαίες βέβαια προϋποθέσεις είναι δύο: Στιβαρές ηγεσίες ικανές να συλλάβουν το πρόβλημα και να προωθήσουν λύσεις. Και αποσυμφόρηση της γραφειοκρατικής αλλά και της κοινωνικής πραγματικότητας, ώστε η αποδοτική λειτουργία γνήσιων καπιταλιστικών θεσμών να είναι εφικτή.

*Passive Revolution: Absorbing the Islamic Challenge to Capitalism (Stanford University Press, 2009)

* Αναδημοσίευση από το περιοδικό "Κεφάλαιο"

Έχω κουρασθεί πλέον να επιχειρηματολογώ απέναντι σε άκριτα και συχνά ανεγκέφαλα δημοσιεύματα. Που φορτώνουν τα αίτια της οικονομικής κρίσης, την (όποια) φτώχεια υφίστανται οι πληθυσμοί των καπιταλιστικών χωρών αλλά και γενικότερα κάθε δυσκολία ή δυστυχία που εμφανίζεται στον κόσμο στον καπιταλισμό και την οικονομία της αγοράς. Με τυφλά τα μάτια, κλειστά τα αυτιά και τα βιβλία να αραχνιάζουν αχρησιμοποίητα σε λιλιπούτειες βιβλιοθήκες, οι Έλληνες λογής ειδήμονες έχουν καταλήξει δίχως επιφυλάξεις στην κοινή τους ετυμηγορία.

Η πραγματικότητα βέβαια, όπως έχω επανειλημμένα επισημάνει, δεν συμβαδίζει με τους αφορισμούς των συνήθως αδιάβαστων Ελλήνων «ειδικών». Έχω εξηγήσει (δίχως να έχουν προβληθεί σοβαρά επιχειρήματα που να αποδεικνύουν το αντίθετο) πως η διεθνής οικονομική κρίση ξεκίνησε από την εμμονή της αμερικανικής κυβέρνησης (δημοκρατικής και ρεπουμπλικανικής, εξ ίσου) να υποχρεώνει τις τράπεζες (ψηφίσθηκε και σχετικός νόμος, ενώ ασκήθηκαν πολλές διώξεις εναντίον τραπεζών που δεν τον τηρούσαν) να εγκρίνουν στεγαστικά δάνεια σε δικαιούχους που δεν είχαν την οικονομική επιφάνεια να τα ξεπληρώσουν. Στη λογική «στέγη σε όλους» το αμερικανικό δημόσιο (με επικεφαλής το δημοκρατικό Κογκρέσο κάτω από την ηγεσία του αρμόδιου βουλευτή Φράνκ) τίναξε στον αέρα το τραπεζικό σύστημα για να ενισχύσει τα εισοδήματα των «μη εχόντων».

Τα σχετικά δάνεια, με την έμμεση υποστήριξη του δημοσίου, μεταμορφώθηκαν στη συνέχεια σε νέα τραπεζικά προϊόντα (που καμία αρχή δεν θα μπορούσε να απορρίψει, εφόσον έτσι θα αμφισβητούσε την ίδια την κρατική νομοθεσία) και μεταπωλήθηκαν σε ολόκληρο τον κόσμο. Όταν έσκασε η φούσκα των ακινήτων (αναμενόμενη για όσους είχαν μυαλό κι αντιστρατεύονταν τον κ. Φράνκ, αλλά κατηγορούνταν σαν «δίχως ευαισθησίες» συντηρητικοί) κατέρρευσαν οι στεγαστικές τράπεζες και η κρίση πέρασε στις επενδυτικές τράπεζες σε όλο τον κόσμο. Τότε το κράτος παρεμβαίνοντας, διόγκωσε ακόμη περισσότερο το πρόβλημα. Για να διασώσει τα ιδρύματα των φίλων της εξουσίας (και χρηματοδοτών προεκλογικών εκστρατειών βέβαια) δαπάνησε δισ. από τα χρήματα των φορολογουμένων καλύπτοντας ελλείμματα των επενδυτικών κυρίως τραπεζών. Συντρίβοντας έτσι την όποια εμπιστοσύνη στο σύστημα κι οδηγώντας τον κόσμο στον πανικό και τη μείωση της κατανάλωσης. Και τις οικονομίες βέβαια στο βάραθρο.

Αναρωτιέμαι πως είναι δυνατόν να φταίει ο νεοφιλελευθερισμός και ο κακός καπιταλισμός για την κρίση όταν σε μεγάλο βαθμό αυτή οφείλεται και στην ευχέρεια χρηματοδότησης τραπεζών και επιχειρήσεων για κάθε είδους εμπνεύσεις και τολμηρές χρηματοοικονομικές περιπέτειες. Αν δεν κάνω λάθος, ο νεοφιλελευθερισμός κατηγορείται ακριβώς για τον μονεταρισμό και την νομισματική πειθαρχία που επιβάλλει στις οικονομίες. Πως γίνεται λοιπόν να είναι υπεύθυνος για εξελίξεις που προκλήθηκαν και από την ασύδοτη διάθεση χρήματος; Περιμένω από καιρό απαντήσεις, που όμως δεν φαίνεται να έρχονται...

Από την άλλη μεριά η πραγματικότητα καθημερινά φωνάζει, όσο πιο δυνατά γίνεται. Η Καλιφόρνια λ.χ. με τις παροχές, τους μεγάλους φόρους, τα δημόσια ελλείμματα και τις παρεμβάσεις στην οικονομία έχει οδηγηθεί στην χρεοκοπία. Το Τέξας όμως, με τους μηδενικούς άμεσους φόρους, τις ελάχιστες διοικητικές παρεμβάσεις, τα ανύπαρκτα δημόσια ελλείμματα και την ελάχιστη γραφειοκρατία ευημερεί. Κι όχι μόνο αυτό. Αλλά βελτιώνει το επιχειρηματικό του προφίλ, δημιουργεί συνέχεια νέες θέσεις εργασίας, δεν έχει ανεργία, η δημόσια παιδεία βελτιώνεται και έχει ελάχιστα προβλήματα με τους μετανάστες –κυρίως από το Μεξικό– που συγκεντρώνει. Κάθε απάντηση – επεξήγηση για τους μη μυημένους, ευπρόσδεκτη...

Σε παγκόσμια κλίμακα τώρα, είναι φανερό πως στις στυγνές καπιταλιστικές πρακτικές της «κομμουνιστικής» (!) Κίνας στηρίζει η υφήλιος τις ελπίδες της για έξοδο από την κρίση. Το απαξιωτικά θεωρούμενο Πεκίνο από τους «προοδευτικούς»* όλης της γης, μετατρέπεται βαθμιαία σε ατμομηχανή της παγκόσμιας οικονομικής ανάκαμψης. Σε αντίθεση βέβαια με τις ΗΠΑ και την Βρετανία, όπου οι εκεί κυβερνήσεις αποφάσισαν να ξαναφέρουν το κράτος στο κέντρο της οικονομίας, αυξάνοντας θεαματικά τις δημόσιες δαπάνες (και τα ελλείμματα) και την έμφαση στην πράσινη ανάπτυξη. Η ανεργία στις χώρες αυτές εξακολουθεί να μεγαλώνει, η κατανάλωση να είναι στάσιμη η και να μειώνεται, οι δε ρυθμοί ανάπτυξης παραμένουν ανύπαρκτοι. Τι ακριβώς συμβαίνει; Μήπως ο Κεϋνσιανισμός, που κάποιοι επιμένουν να θέλουν να ξεθάψουν, αρνείται να βγει από τον τάφο του;

Μιλώντας προ ημερών ο Ομπάμα στην Γκάνα είπε κάποιες σκληρές αλήθειες και για τον τρίτο λεγόμενο κόσμο. Και ιδιαίτερα για την Αφρική. Πέρασε πια η εποχή, σημείωσε, που για όλα έφταιγε η αποικιοκρατία και η δαιμονοποιημένη Δύση. Δεν μπορεί να αποτελεί ευθύνη του καπιταλισμού η φτώχεια και η εξαθλίωση κρατών που επιμένουν σε μοντέλα διευθυνόμενης οικονομίας, που είναι πνιγμένα στην διαφθορά, που ξοδεύουν την διεθνή οικονομική βοήθεια για αγορές όπλων και που αρματώνουν ανήλικα παιδιά για εμφύλιες σφαγές και γενοκτονίες. Ο καθένας σήμερα είναι υπεύθυνος για τις εθνικές του επιλογές. Και άξιος βέβαια της τύχης του. 

Καθ’ όσον αφορά ιδιαίτερα τη χώρα μας καλό θα ήταν να αντικρύσουμε με θάρρος την αλήθεια. Και να πάψουμε να χαϊδεύουμε αυτιά. Για τα οικονομικά μας χάλια δεν φταίει η διεθνής οικονομική κρίση. Αλλά η δική μας άρνηση να δουλέψουμε σωστά και να εκσυγχρονισθούμε. Ζούμε για περίπου τρείς δεκαετίες με δανεικά. Χτίζοντας ένα επίπεδο ζωής που δεν δικαιολογείται ούτε από την παραγωγικότητα ούτε και από τα έσοδά μας. Το κράτος δανείζεται για να μοιράζει χρήμα. Που κανείς βέβαια δεν είναι σε θέση να ξεπληρώσει. Όσοι βελτίωσαν θεματικά τα τελευταία είκοσι χρόνια το επίπεδο της ζωής τους ας αναλογισθούν με ειλικρίνεια. Τι ακριβώς καινοτόμο, καινούργιο και ιδιαίτερα επίπονο έκαναν (εκτός ίσως έξυπνων τρόπων αρμέγματος του κράτους) για να δικαιολογήσουν αυτή την νεοαποκτηθείσα προσωπική τους ευημερία; Η απάντηση στο ερώτημα (όπως λ.χ. που βρέθηκαν «φτωχοί» αγρότες, με ομόλογα της Lehman Brothers στην Λάρισα;) εξηγεί και τα αδιέξοδα της σημερινής Ελλάδας...

 

Η προσφυγή στη Χάγη 

Υποδηλώνουν υψηλή αίσθηση χιούμορ οι απόψεις λογής "αναλυτών" για την αναγκαιότητα προσφυγής στη Χάγη για την υφαλοκρηπίδα στο Αιγαίο. Κι όλα αυτά με αφορμή βέβαια την νέα πρόκληση της Τουρκίας που αποφάσισε να ψάξει για πετρέλαιο λίγο έξω από το Καστελλόριζο. Το χιούμορ έχει να κάνει με το γεγονός πως οι ίδιοι Ελληναράδες αναλυτές είχαν εν χορώ επικροτήσει την απόλυτη αδράνεια του τότε, μεγαλοδιπλωμάτη, υπουργού Εξωτερικών που άφησε το πλεονέκτημα του Ελσίνκι να χαθεί. Δηλαδή, την υποχρέωση της Τουρκίας να έχει επιλύσει τα όποια προβλήματα διαφορών με γείτονές της πριν αρχίσουν οι διαπραγματεύσεις για την ενταξιακή της πορεία στην Ε.Ε. Η "σοφή" άποψη τότε ήταν πως δεν είχαμε τίποτα να συζητήσουμε με τους Τούρκους -και ιδίως να παραπέμψουμε στη Χάγη. Όσο για την υφαλοκρηπίδα υπήρχε φόβος για την τελική ετυμηγορία. Τώρα τι άραγε άλλαξε; Πλην ίσως του προσώπου του υπουργού; Έργα και ημέρες "πατριωτών" λοιπόν...

 

Η μαγική εικόνα αποκαλύφθηκε. Επειδή δεν έχει υποτίθεται χρήματα η κυβέρνηση επιβάλλει φόρους σε μια δύσκολη οικονομική συγκυρία. Γονατίζοντας έτσι την αγορά κι εξοντώνοντας τις ατομικές οικονομίες εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων. Και τι μαθαίνουμε; Πως η κυβέρνηση προτίθεται να μονιμοποιήσει μερικές δεκάδες χιλιάδες συμβασιούχους του δημοσίου. Προφανώς γι΄ αυτούς υπάρχουν χρήματα. Γιατί πληρώνουν τα κορόιδα οι φορολογούμενοι. Οι μονιμοποιούμενοι συμβασιούχοι ψηφίζουν. Ενώ τα φορολογικά υποζύγια είναι φανερό πως κοιμούνται. Αν πλημμύριζαν τα πολιτικά γραφεία βουλευτών και υπουργών αλλά και τις εφημερίδες και τους ραδιοφωνικούς και τηλεοπτικούς σταθμούς  με τηλεφωνήματα, φαξ, γράμματα και e-mails διαμαρτυρόμενοι πιθανότατα οι φωστήρες της ρουσφετολογίας να ξανασκεφτόντουσαν την τελευταία τους αυτή χυδαιότητα. Τελικά, γιατί είναι κακό πράγμα η φοροδιαφυγή; Αν πρόκειται τα χρήματα των πολιτών να πηγαίνουν για χυδαίες ρουσφετολογίες και για το προφανές βόλεμα των ημετέρων;

 

Οι δηλώσεις του αρχηγού της ΕΥΠ 

Η εφημερίδα το "Παρόν" ενοχλήθηκε διότι ο πρώην αρχηγός της ΕΥΠ πρέσβης κ. Κοραντής έκανε δήλωση μετά την αποπομπή από την θέση του. Από την όλη εξέλιξη, η καλή εφημερίδα αυτό βρήκε πως ήταν απαράδεκτο. Το γεγονός πως οι συνομιλίες (απόρρητες λόγω δικογραφίας;) των μελών της σπείρας δημοσιεύονται στα ΜΜΕ προφανώς δεν την έχει πειράξει. Ούτε και πως η αποπομπή του πρέσβη Κοραντή (που όταν διαφωνούσε από την Άγκυρα με την πολιτική του τότε προϊσταμένου του Γ. Παπανδρέου και τα -απόρρητα- έγγραφά του δημοσιεύονταν από την καλή εφημερίδα ήταν ο "ήρωάς" της) μπορεί να οδηγήσει στον ουσιαστικό ενταφιασμό των αποκαλύψεων για τα "διαμάντια" της κοινωνικής μας ζωής που φαίνεται να έχουν σχέσεις με τον υπόκοσμο δεν την ενόχλησε. Μήπως ξέρει η εφημερίδα κάτι που εμείς οι υπόλοιποι αγνοούμε και αποπροσανατολίζει το όλο θέμα;

 

Οι τιμές της βενζίνης 

Πετυχημένη όσο και αποκαλυπτική η καμπάνια του υπουργείου Ανάπτυξης για την ακρίβεια στα καύσιμα. Στου κουφού την πόρτα όμως όσο θέλεις βρόντα. Από τους πίνακες που παρατίθενται γίνεται φανερό πως ο μοναδικός υπαίτιος της ακρίβειας είναι το κράτος -με την φορολογία που επιβάλλει. Ακούσατε κανένα να ζητά μείωση των φόρων; Από που θα τρώνε τα διάφορα λαμόγια τότε; Ακόμα με κατηγορούν πως η απελευθέρωση ακρίβυνε τα καύσιμα. Και ξεχνάνε πως η ακρίβεια προήλθε από το περίφημο 50ρικο τότε του φόρου. Που το επέβαλε το κράτος βέβαια -για τις δικές του ανάγκες. Και δεν είχε καμία σχέση με τη λειτουργία της αγοράς. Αυτοί που μας κατηγορούσαν τότε γιατί δεν μειώνουν την φορολογία τώρα;  

 

Τρόμος και Απάτη 

Η αγαστή σύμπραξη καθοδηγούμενης επιστήμης και αναξιόπιστης ενημέρωσης αποκαλύφθηκε πλήρως στο ζήτημα της περίφημης γρίπης των χοίρων. Οι περίφημοι γραφειοκράτες της βαρύγδουπης Διεθνούς Οργάνωσης Υγείας  κήρυξαν πανδημία (παγκόσμια ξεσήκωμα για λήψη έκτακτων μέτρων) για μια ασθένεια που δεν είναι περισσότερο επικίνδυνη  από μια απλή γνωστή γριπούλα. Ετήσια τα θανατηφόρα θύματα της απλής γρίπης ξεπερνούν στον κόσμο όλο τα 50.000 θύματα. Στη συγκεκριμένη περίπτωση είναι ζήτημα αν έχουμε παραπάνω από 200! Ο πανικός όμως διαδόθηκε σε ολόκληρη την υδρόγειο. Ώστε κάποιοι να θησαυρίσουν εξασφαλίζοντας υψηλότατες χορηγίες για το «κοινωνικά ευαίσθητο» έργο τους και κάποιοι άλλοι –περισσότερο γνωστοί αυτοί– με την παραγωγή δισ. αχρείαστων στην ουσία νέων εμβολίων. Στον χορό πρωταγωνιστικό ρόλο βέβαια παίζουν και τα ΜΜΕ. Που αποζητούν τον τρόμο για να κάνουν ακροαματικότητες και να πουλήσουν κιτρινόφυλλα.  Κάτι παρόμοιο συμβαίνει και με την περίφημη κλιματολογική αλλαγή. Οι σοβαροί επιστήμονες είναι πολύ σκεπτικοί.

 

Οι αγαπημένοι όμως των ΜΜΕ και λατρευτά παιδιά της Αριστεράς έχουν ήδη ξιφουλκήσει. Το ’70 περίμεναν περίοδο παγετώνων. Τώρα είναι σίγουροι πως λιώνουν οι πάγοι και η υπερθέρμανση μας απειλεί. Να οι καινούργιες αριστερές πλατφόρμες και οι δαπάνες δημόσιων δισ. για πολιτικές αμφίβολης αποτελεσματικότητας. Κοινή όμως συνισταμένη η επιστροφή του κράτους. Λησμονώντας πως εκεί που διαφέντευε τα πάντα  (ΕΣΣΔ, Λαϊκή Κίνα) έγιναν και τα μεγαλύτερα εγκλήματα κατά του φυσικού περιβάλλοντος. Όταν εξαντληθούν τα κονδύλια για την έρευνα της υπερθέρμανσης, στοιχηματίζετε πως θα ξεκινήσουν καινούργιες εκστρατείες για την αποτροπή μιας «νέας εποχής παγετώνων»; Kι από τους ίδιους πιθανότατα ειδικούς!! Από κάπου, βρε αδελφέ, πρέπει κάποιοι να εξασφαλίζουν τα προς το ζην... Και τα ΜΜΕ βέβαια, με ένα «συγγνώμη», θα συνεχίσουν να κινδυνολογούν.